Kompozycja heliograficzna, ok. 1936–1937

ok. 1936–1937, heliografika, papier fotograficzny

  • wł. prywatna, niesygn., 33 x 24 cm
  • Analogiczna kompozycja w MNW (nr inw. Gr.W.7147)
  • Negatyw kompozycji w postaci kliszy celuloidowej (niesygn.) w zbiorach MSŁ (MS/SN/GR/71, dar Jadwigi Hiller)
  • Wystawy: Londyn 1982 (s. 114); Warszawa 2010 (poz. 72)
  • Reprodukcje: Bauer, Ojrzyński 2002 (kat. III. 27); Czubak 2010 (s. 66); Skolimowska, Turowicz 2017 (s. 165; wersja z MNW)

Realizacja stanowi przykład zainteresowań Karola Hillera surową i radykalną formułą abstrakcyjną. Poszukiwania te sytuują się więc na przeciwległym biegunie fascynacji organicznością. Kompozycja poświadcza wyjątkowe umiejętności artysty w zakresie uzyskiwania plastycznego napięcia i dynamiki kompozycji w oparciu o niezwykle minimalistyczną,
purystyczną wręcz formę. Hiller koncentruje się tu na dynamicznym spektaklu krzyżujących się linii. W przeciwieństwie do wielu innych swych heliografik, w których często buduje kompozycje w oparciu o plamę czy przejścia walorowe, tu decyduje się na uwypuklenie potęgi czystej kreski. Krystaliczne formy przypominają poniekąd realizacje Jerzego Hulewicza
czy Jacques’a Villona (brata Marcela Duchampa).